Wat doen deze orthomoleculaire voedingsstoffen?

Er zijn een aantal categorien voedingsstoffen, we bespreken de belangrijkste :

Vitaminen

Vitaminen werken met elkaar samen en komen vaak samen in voedingsmiddelen voor.
Er wordt dan gesproken over Vitamine complexen. Vitaminen worden in de regel via de voeding opgenomen. Sommige kunnen ook door bacteriën in de dikke darm worden aangemaakt, zoals vitamine K en een aantal B-vitaminen.
Vitaminen zijn in principe veilig en zijn niet of nauwelijks toxisch.


De drie dimensionele structuur van Thiamine, het Vitamine B1.

Alleen sommige in vet oplosbare vitaminen kunnen zich ophopen in het lichaam, de Hypervitaminose, waardoor ze stoornissen kunnen veroorzaken.
Na het staken van de toediening zullen deze symptomen weer verdwijnen. Het gevaar van een tekort aan vitaminen is veel groter dan de dreiging van een 'overdosis'.

Mineralen

Mineralen zijn enkelvoudige chemische elementen, die net als de vitaminen een belangrijke rol in de stofwisseling spelen. De functies van de diverse mineralen in het lichaam zijn o.a.: betrokken bij de samenstelling van het lichaamsvocht, de geleiding van zenuwimpulsen, de spiercontracties en bij chemische reacties als onderdeel van de enzymen. Verder dienen een aantal mineralen als bouwstoffen voor het bottenstelsel.
Dieren bestaan voor ongeveer 5% uit mineralen. Ze komen voor in oplossing als ion of zijn gebonden als een zout. Zeer kleine hoeveelheden mineralen, die in het lichaam voorkomen worden sporenelementen genoemd. Sporenelementen, die teveel in het lichaam voorkomen, kunnen schadelijk zijn (aluminium, arseen, nikkel en zware metalen als cadmium, lood en kwik).


Dit is chroom als metaal te vinden in de natuur.

Mineralen, die in relatief grote hoeveelheden in het lichaam voorkomen zijn: calcium, magnesium, fosfor, natrium en kalium. In het lichaam komen de mineralen in een bepaalde verhouding/in een bepaald evenwicht voor. Een tekort van de één kan tot een tekort van de ander leiden. (Zo verlaagt calcium b.v. de concentratie van magnesium en zink; zink verlaagt ijzer, etc.) De onderlinge wisselwerking bij de mineralen luistert nauwer dan bij de vitaminen.

Aminozuren

Aminozuren zijn belangrijke bouwstoffen van eiwitten, maar kunnen ook afzonderlijk als zelfstandige eenheden functioneren. Er zijn 22 aminozuren bekend.
Acht daarvan kunnen niet door het lichaam zelf worden aangemaakt, dit zijn de zogenaamde essentiële aminozuren. De andere kan het lichaam zelf aanmaken en zijn daarom niet essentieel. Aminozuren zijn belangrijk voor de opname van mineralen.


Dit is het Beta-Alanine, deze structuur zit honderden keren in het lichaam.

In de natuur zijn mineralen vaak gekoppeld aan Aminozuren, ook wel een chelaat genoemd. Gecheleerde mineralen worden goed opgenomen door de darmen en komen hierdoor in veel voedingssupplementen voor. Aminozuren hebben tal van functies in het lichaam. Eén van de belangrijkste functies van een aminozuur is die van neurotransmitter: deel van een stof, die nodig is bij de chemische prikkeloverdracht in het zenuwstelsel.

Anti-oxidanten en Vrije radicalen

Er vinden verbrandingsprocessen in het lichaam plaats, waarbij zuurstof essentieel is. In en buiten de cel vinden m.b.v. zuurstof oxidatieprocessen plaats, o.a. voor de energievoorziening. Bij deze verbrandingsprocessen worden vrije radicalen gevormd. Dit zijn zeer kleine chemische deeltjes, die mogelijke schade in het lichaam kunnen aanrichten (van irritatie van de vaatwanden tot ernstige degeneratieve ziekten).
Het oxidatieproces en het verouderingsproces van het lichaam hangen samen (degeneratie). Er ontstaat een kettingreactie van vrije radicalen. Deze vrije radicalen ontstaan niet alleen tijdens de energiestofwisseling, maar ook bij immunologische reacties, ontgiftingsreacties en andere organische processen.


DNA in de cellen en de productie van vrije radicalen.

De Orthomoleculaire Voedingsleer adviseert stoffen die de vrije radicalen bestrijden: de zogenaamde Anti-oxidanten en stelt dat hiermee het verouderingsproces vertraagd, zodat de gezondheid en de levensverwachting kunnen worden verbeterd.
Anti-oxidanten (zoals de vitaminen C en E, Selenium, SOD....) worden zowel preventief als ter behandeling (curatief) ingezet.