Coprofagie: het eten van ontlasting door de hond

Het eten van ontlasting is niet alleen erg onsmakelijk, maar daarbij ook niet zonder gevaren. Denk aan ziekten die kunnen worden overgedragen door ontlasting op te nemen van zieke of niet ingeënte andere honden. Zelfs het eten van paardemest is niet geheel zonder gevaar, wanneer het om de ontlasting gaat van pas ontwormde paarden bijvoorbeeld. Deze ontlasting bevat vaak een zeer hoge concentratie ontwormingsmiddel waartegen het spijsverteringsstelsel van een hond niet bestand is.

Waarom eet mijn hond poep?

Het eten van ontlasting is overigens niet altijd abnormaal gedrag. Denk aan het oplikken van urine en ontlasting van de pups door de moederhond. Wanneer eten van ontlasting (met name van soortgenoten) in andere situaties voorkomt moet men rekening houden met geconditioneerd ofwel aangeleerd gedrag. Onderliggende oorzaak is vaak stress.

A. Pups

  • Jonge honden zijn als het ware op “ontdekkingsreis”: het eten van poep maakt onderdeel uit van hun experimenten. Over het algemeen leert de jonge hond snel dat er aan andere dingen meer lol te beleven is en laat spoedig de ontlasting van soortgenoten voor wat het is. Dit is vaak een kwestie van tijd. Zeker wanneer de eigenaar zelf totaal geen aandacht besteedt aan dit soort gedragingen gaat de lol er snel van af. Wanneer de eigenaar van de jonge hond alternatieven biedt in de vorm van spel of beloning (voor het uitvoeren van een opdrachtje) is de aandacht snel verlegd.
  • Wanneer pups opgroeien in een prikkelarme omgeving; denk aan vele lange dagen in een kennel. U kunt u zich voorstellen dat de verveling toeslaat bij de levenslustige nieuwsgierige types. Het eten van elkaars ontlasting kán dan een welkome afwisseling zijn. Zeker wanneer er door omstanders in welke vorm ook op gereageerd wordt. De pup leert hiermee de aandacht op zichzelf te vestigen. Het breekt de dag als het ware.
  • Pups die niet meer in het nest zitten, maar wel op jonge leeftijd in de kennel gezet zijn. Het komt voor dat de jonge hond te lang in de kennel verblijft en onvoldoende kans krijgt zich hierbuiten te ontlasten. Of misschien laat de zindelijkheidstraining nog wat te wensen over. Uit nood zal de hond de kennel bevuilen. Wanneer dit wordt afgestraft door de eigenaar kan het voorkomen dat de pup de eigen ontlasting gaat wegwerken, dus opeten. De pup probeert op die manier straf te vermijden. Er volgt tenslotte geen straf wanneer er niets in de kennel ligt.

Wanneer de twee laatstgenoemde situaties het geval zijn, kan het voorkomen dat zo'n pup op volwassen leeftijd nog steeds dit inmiddels dwangmatige gedrag vertoont. Belangrijk is dat de eigenaar, van een hond met dit gedrag, nagaat hoe en waar de pup is opgegroeid.

Wat kunt u hieraan doen?

  • Niet te veel aandacht vestigen op dit gedrag van uw pup. Tijdens de wandelingen andere prikkels aanbieden en juist hier de aandacht op vestigen.
  • Pups die in de kennel gehouden worden voldoende alternatieven aanbieden. De kennel goed schoon houden. Pups wat vaker buiten de kennel met nieuwe prikkels in aanraking laten komen. Uiteindelijk is het dan in de kennel “goed uitrusten” en is poep eten wel het laatste wat in de pup opkomt.
  • Jonge honden in de kennel ten eerste een goede zindelijkheidstraining geven. Alsof de hond in huis gehouden wordt. Daarnaast voorzien in de behoeften van de pup om zich vaker per dag buiten de kennel te ontlasten. “Ongelukjes” opruimen zonder de hond daar later voor te straffen. Ontlasting wordt dan niet meer gekoppeld aan onaangename ervaringen. Minder reden voor de hond deze ervaringen te mijden door poep op te eten. Daarnaast krijgt de pup geen kans meer in het gedrag te vervallen omdat er simpelweg geen ontlasting aanwezig is.

B. Redenen voor de volwassen hond om ontlasting te eten.

Voeding

Niet omdat de hond iets “te kort” komt. Wanneer er een compleet voeder gegeven wordt ligt dit niet voor de hand. Mis gaat het wanneer de eigenaar allerlei goedbedoelde extra supplementen aan de voeding toevoegt. De voeding raakt uit balans en wellicht probeert de hond dit te compenseren door het eten van ontlasting.

Tijdstip van voeren kan wellicht verschil maken. Van nature eten honden meermalen per dag. Op die manier wordt de voeding ook beter verteerd. Wanneer een hond 1x daags een flinke hoeveelheid voer krijgt kunt u zich voorstellen dat de hond de rest van de dag op zoek gaat om zijn/ haar behoeften te bevredigen.

Wat kunt u hieraan doen?

  • De voeding in evenwicht brengen. Onjuiste toevoegingen weg laten. Denk aan Gistocal, zeewier, noem maar op.
  • Eventueel gekookte groenten aan de voeding toevoegen. Dit met het oog op de verschillende structuren die u zo in de voeding kunt aanbrengen. Wanneer u alleen brokken geeft kan er een kleine kans bestaan dat de hond bepaalde structuur in de voeding mist. Op deze manier komt u hieraan tegemoet.
  • De hond meerdere malen per dag voeren. Desnoods 4 keer. Al naar gelang de behoeften van de hond. Ook tijdens de wandeling de hond belonen i.v.v. voer is een optie. Wanneer de hond redelijk verzadigd is kan honger geen motivatie meer zijn om ontlasting te eten.

C. Experimentele veranderingen d.m.v. voer

Wanneer een voeding zeer rijk is aan koolhydraten is, minder smaak heeft, of een relatief Vitamine B1 tekort vertoont zou het  kunnen worden dat de hond coprofagie ontwikkelt.

Wat kunt u hieraan doen?

  • Ten eerste met de analyse van uw voeder naar de dierenarts gaan om te berekenen of het inderdaad om een koolhydraat rijke voeding gaat.
  • Door over te gaan op een voeding die relatief meer eiwit en vet bevat kan, mits niet al geconditioneerd, coprofagie verdwijnen.
  • Wanneer het gaat om honden met een tekort aan Vit.-B1 kan gist toegediend worden.
  • Uiteindelijk kan het een mogelijkheid zijn om pancreasenzymen of uitsluitend amylase toe te dienen om zo de koolhydraatvertering te stimuleren.

Goede complete voeding zorgt ervoor dat uw hond niets te kort komt. Tegenwoordig zijn er voeders op de markt die precies zijn afgestemd op de behoeften van uw hond. Een uitstekende, smakelijke en complete voeding is bovendien via uw dierenarts verkrijgbaar.

D. conditionering

Misschien wel de voornaamste reden voor uw hond om ontlasting van met name soortgenoten te eten is de conditionering. U leert uw hond als het ware door te gaan met dit gedrag. Ondanks al uw correcties lijkt de zaak alleen maar te verergeren. Uw hond gebruikt dit gedrag om u te manipuleren. Eenmaal per ongeluk ontdekt door uw reactie op uw hond ten tijden van het poep eten. Door u is toen onbewust een bevestiging gegeven aan de hond. Uw reactie, al dan niet negatief/ positief leert de hond dat hij/ zij invloed op uw gedrag kan hebben.

Wat kunt u hieraan doen?

  • Ten eerste: negeren. Volledig geen contact met uw hond maken.
  • Ten tweede: aandacht verleggen. Op het moment dat u uw hond zich ziet storten op een “hoop” zorgt u ervoor dat u ineens ontzettend interessant bent. U slaakt een gil, springt op en rent weg. Desnoods een tennisbal druk in de lucht gooiend. Of, u duikt op uw hurken en gaat ineens net doen of u een konijnenhol gevonden heeft en verleidt uw hond vooral ook te komen kijken.

Wanneer u op deze of een andere creatieve manier de aandacht van uw hond weet te pakken en de hond de “hoop” laat voor wat ie is, kunt u de hond natuurlijk belonen met worst, kaas, koek, noem maar op. Als het maar “lekkerder” is dan die drol van verderop.


Victor op zoek naar een 'lekker 'hapje..

 

Aandachtsoefening als hierboven werkt niet? Dat kan natuurlijk: probeer maar eens verleidelijker te zijn dan een hoop ……

Aanlijnen. Nu heeft de hond simpelweg geen kans ontlasting te eten. Om de hond op deze manier van de gewoonte af te helpen is het zaak dit aanlijnen gedurende minimaal 6 weken vol te houden. Maar dan ook overal! Op elke hoek van de straat ligt tenslotte wel iets. Duikt uw hond tóch op de ontlasting, dan is een ferme ruk aan de lijn en stevig doorstappen of zelfs rennen noodzaak. Later probeert u de aandacht van uw hond te pakken te krijgen terwijl u in de buurt bent van een uitwerpsel (lees; vrolijke stem, “zit”opdracht, koek, worst, kaas, bal). Zolang dit niet lukt, wel steeds blijven proberen, is aanlijnen, corrigeren en doorlopen een must.

 

E. het ging zo goed, en nu is het weer mis:

Coprofagie is één van de lastiger probleemgedragingen om te herconditioneren. Simpelweg omdat dit onfrisse gedrag zichzelf steeds beloont. Hetzij door de “voedselopname” hetzij doordat u en anders wel een omstander op dit gedrag reageert. De kans dat de hond in de oude gewoonte terugvalt is zeker aanwezig.

Wat kunt u hieraan doen?

Afstraffen. Uiteindelijk verbindt u voor de hond onaangename consequenties aan het ongewenste gedrag. U moet dan wel van mening zijn dat uw verstandhouding met uw hond in orde is. Uw hond heeft wel degelijk aandacht voor u zolang er maar geen poep in de buurt is. In dit geval moet u denken aan een zeer onaangename ervaring die u uw hond bezorgt wanneer u spreekt van een “heterdaadje”.

Ga van huis gewapend met een aantal lege frisblikjes met kiezels er in. Op het moment dat u uw hond op een hoop af ziet stormen roept u uw hond. Reageert uw hond niet en kiest deze duidelijk voor het eigen gerief, dan zorgt u ervoor dat u het blikje richting, of tegen de hond aangooit. Wél op het moment dat hij/ zij bezig is de ontlasting naar binnen te werken. Wanneer u goed timed, en dicht in de buurt of tegen de hond aangooit brengt u de hond uit zijn doen. De hond zal het eten van de ontlasting koppelen aan de onaangename ervaring. Gooi desnoods een tweede blikje. Zeg hier verder niets bij. Wanneer u ziet dat de hond in onverrichte zaken om zich heen kijkt kunt u weer roepen. Wanneer de hond komt kunt u belonen. U begrijpt dat dit alleen zin heeft wanneer de hond daadwerkelijk bezig is met het eten van poep. Niet ervoor of erna en al helemaal niet wanneer de hond net heeft besloten naar u toe te komen.

 

F. Waar of niet?

Omdat het eten van ontlasting een enorm probleem kan zijn, heeft men in de loop der tijd natuurlijk van alles ondernomen om de hond op andere gedachten te brengen. Wanneer al het bovengenoemde geen enkel verschil lijkt uit te maken kunt u zich nog verdiepen in de “baker praatjes” en “alternatieve”oplossingen.

Leer de hond apporteren. Op die manier voorkomt u dat de hond de ontlasting direct op eet, maar brengt dit vol trots bij u. U moet er nu natuurlijk niet aan denken dat het hier om een wat mindere “vaste hoop” zou gaan.

Vroeger diende men een schep zout toe aan de hond. Hierop zou de hond gaan braken en zich zo naar voelen dat hij “het” de volgende keer wel uit het hoofd zou laten. U kunt zich voorstellen dat tegen de tijd dat u in de keuken bent met de zoutpot én uw hond, het kwaad allang geschied is en de hond zijn onaangename gevoel hooguit koppelt aan uw keuken of uw persoon. Niet ideaal qua timing zou ik zeggen.

Waar sommige mensen bij zweren is het geven van ananas. Om nooit uitgezochte redenen lijkt dit te werken. Elke dag een schijfje lijkt een hond op andere gedachten te kunnen brengen. Baat het niet, dan schaadt het niet, kunt u in dit geval zeggen.