Braken

De verschillende etappes van braken

Over het algemeen wordt het braken vooraf gegaan door een periode van misselijkheid waarin de hond onrustig is, in het rond draait, en soms gras eet. Deze fase wordt gevolgd door het eigenlijke braken. We zien op dat moment hevige bewegingen van de flanken en de thorax (borstkas).
De hond houdt de kop laag bij de grond. Vervolgens wordt de maaginhoud met een laatste inspanning uitgebraakt.
Door de kracht van het fenomeen en de spiervermoeidheid die dit proces te weeg brengt, heeft de hond soms een tijdje nodig om hiervan te herstellen.
Gaat het enkel om regurgitatie van de slokdarminhoud dan stellen we geen krachtinspanning vast. Het voer wordt door een eenvoudige reflex makkelijk naar buiten gedreven braken is.

Het fysiologische braakmechanisme

Zoals bij elke reflex spelen ook bij braken zenuwmechanismen een rol. Deze kunnen centraal gelegen zijn, ofwel onmiddellijk afkomstig uit de hersenen (een verstoring van de normale functie van het centraal zenuwstelsel, het voorkomen van abnormale substanties in het bloed, en zelfs een reukstimulans kunnen het braakcentrum doen reageren).


Een pak elastiekjes die we vonden in de maag van een Brits korthaar. ( een bol met diameter van +-10cm) Deze poes had nooit gebraakt!!!
De reflexen kunnen ook perifeer veroorzaakt zijn via receptoren gelegen in de organen van de buik of de borstholte. Door een netwerk van zenuwverbindingen wordt de verkregen informatie naar het braakcentrum in de hersenen overgebracht. In beide gevallen veroorzaakt dit het op gang brengen van spiercontracties die tot braken leiden.

Oorzaken van braken

In de meeste gevallen wordt braken veroorzaakt door een ontsteking of een overdreven uitzetting van organen met name die van het spijsverteringsstelsel: zoals slokdarm, maag, darm en lever. Verschillende oorzaken zijn mogelijk.
De klassieke oorzaken zijn: vergiftigingen, gastritis (maagontsteking), ulcera (zweren), gastroenteritis (maagdarmontsteking), vreemde voorwerpen, intestinale obstructies (darmblokkade), dilatatie en torsie van de maag of een verkeerde voeding.


Vreemd voorwerp dat we vonden in de maag van een Golden Retriever pup.

Braken kan ook deel uitmaken van een infectieziekte, een virale aandoening (hondenziekte, parvo, leptospirose zijn de bekendste). Maar ook bij een baarmoederontsteking of peritonitis (buikvliesontsteking) kan braken optreden.
De opname van een te grote hoeveelheid voeding, vreemde voorwerpen of van stoffen die de maaglediging naar de dunne darm beletten veroorzaakt een verwijding van de maag en aldus braken.
Tenslotte kan braken ook wijzen op een aandoening in een ander orgaan, zoals nier– en leverinsufficiëntie of zelfs van het zenuwstelsel zoals bij reisziekte.

Klinische vormen van braken

Men ziet twee mogelijkheden: acuut en chronisch. In het eerste geval treedt het braken plotseling op en verdwijnt al snel. In het tweede geval treedt braken geleidelijk op en herhaaldelijk gedurende meer dan een maand. Het braken treedt meer of minder frequent gedurende de dag op, al of niet verbonden aan de maaltijd.

De gevolgen van het braken

Braken heeft een dehydratie (uitdroging) en een verminderde beschikbaarheid van voedingsstoffen tot gevolg alsmede een onevenwichtige bloedsamenstelling. Dit zal vroeg of laat gevolgen hebben voor de algemene conditie van de hond. Daarom moet, zeker bij jonge dieren, zo vroeg mogelijk worden ingegrepen.

Om de dierenarts zoveel mogelijk bij zijn diagnose te helpen is het van belang: de braakfrequentie te noteren, het moment van optreden (al dan niet na de maaltijd of na het drinken?) en ook hoe het braaksel eruit ziet. Al deze informatie zal de dierenarts helpen bij het bepalen van de oorzaak en het instellen van een behandeling.